Het Stadstheater moet weer open

Jarenlang werd gesproken over onderhoud, renovatie en de toekomst van het Stadstheater.
Het theater vervulde een kerntaak binnen het cultuurbeleid van de gemeente. Dat werd ook zo erkend. Er werd gewerkt aan een toekomstplan. Er werd gesproken over investeringen en over hogere subsidie.

Ondertussen hield de directie en culturele partner – het Theaterhotel – het podium overeind.
Vanaf 2013 werd jaarlijks ruim €400.000 bijgepast om de theaterfunctie voor Almelo in stand te houden, terwijl de gemeentelijke subsidie al jaren achterbleef bij vergelijkbare steden.

Dat beeld werd ook bevestigd in het uitgebreide dossier van Tubantia over het Stadstheater. Daaruit blijkt dat Almelo relatief weinig investeerde in zijn eigen podium, terwijl steden als Hengelo en Enschede miljoenen méér uittrekken voor hun theaters.

Almelo zat cultureel op de eerste rang, maar betaalde structureel minder.

Wat begon als een gesprek over renovatie en toekomst, eindigde abrupt.

Niet via een uitgewerkt toekomstscenario, maar in de vergadering zelf werd besloten de subsidie volledig stop te zetten. Daarmee veranderde het gesprek over verbetering in een feitelijke beëindiging.

Daarmee viel de financiële basis onder het Stadstheater weg.
Voortzetting van de programmering werd onmogelijk.

Later oordeelde de rechter dat dit besluit geen stand hield. Maar toen was het theater al dicht. En het vertrouwen al beschadigd.

En terwijl dat juridische traject nog liep, verscheen een nieuw idee:
een theater in de Burgerzaal van het oude stadhuis.
Met een investering van minimaal twintig miljoen euro.

Deskundigen plaatsten stevige vraagtekens bij de geschiktheid van het gebouw.
De aanpassing zou technisch ingrijpend en kostbaar zijn.

En zo ontstond een bestuurlijk wrang beeld:

Het bestaande theater werd gesloten.
Het besluit werd juridisch teruggedraaid.
Maar hoger beroep loopt nog.

En ondertussen wordt gesproken over nieuwbouw van tientallen miljoenen?

Dat is geen bestuur met richting.

Dit dossier kent meerdere lagen:

• Een besluit dat juridisch niet stand hield.
• Een nieuwbouw ambitie terwijl het bestaande dossier niet afgerond was.
• Een gemeentebestuur dat een belangrijke partner in de kou zet
• Onvoldoende duidelijkheid over kosten, exploitatie en risico’s.

Veel Almeloërs menen dat het proces niet volledig open en transparant is verlopen. Dat oplossingsmogelijkheden niet gelijkwaardig zijn gewogen en financiële consequenties onvoldoende inzichtelijk waren. Het dossier van Tubantia maakt zichtbaar hoe gespannen en ongebruikelijk het besluitvormingstraject was.

Klik hier voor Tubantia | Theatertapes

De intentie doet er minder toe. Het gevolg is dat het vertrouwen opnieuw een deuk krijgt. En dat raakt mensen, want het gaat hier om iets wat ook van de stad was.

Renovatie is een investering.
Nieuwbouw van minimaal twintig miljoen euro is een langdurige financiële verplichting.

Bouwen is één stap. Maar exploitatie is structureel.

Een nieuw theater vraagt niet alleen miljoenen aan bouwkosten, maar ook een professioneel exploitatiemodel, expertise en netwerk. Dat zijn extra vaste lasten. Jaar na jaar.

Als het bestaande theater financieel niet houdbaar werd geacht, dan verdient een nieuw project van tientallen miljoenen een volledige en transparante vergelijking.

Want uiteindelijk komen structurele lasten en risico’s niet op papier terecht. Die komen bij de Almeloër terecht.

Bij inwoners. Bij ondernemers. Bij voorzieningen die óók om geld vragen.

Daarom moet het verschil tussen herstel en nieuwbouw eerlijk en volledig worden gewogen — voordat nieuwe verplichtingen worden aangegaan waar de stad jarenlang aan vastzit.

Almelo Centraal wil dat Almelo een volwaardig theater heeft.

Daarom willen wij dat het Stadstheater – weer open gaat.

Maar dan wel:

• Juridisch houdbaar.
• Financieel transparant.
• Met duidelijke afspraken over exploitatie.

Eerst helderheid over het bestaande theater.
Dan pas besluiten over nieuwbouw of renovatie.

Geen nieuwe miljoenen verplichtingen zonder sluitende onderbouwing.